Polska druga w Europie: pracownicy wracają do biur, ale praca zdalna trwa

Polska należy do krajów europejskich, w których praca zdalna jest powszechnie dostępna, lecz rzeczywistość na rynku pracy pokazuje wyraźny zwrot w kierunku pracy stacjonarnej. Według badania SD Worx obejmującego prawie 17 tysięcy pracowników i prawie 6 tysięcy pracodawców w 16 krajach europejskich, polska branża pozostaje podzielona między tradycyjny model biurowy a elastyczną pracę z domu.

Ile polskich firm rzeczywiście oferuje pracę zdalną?

Dostęp do pracy zdalnej w Polsce ma charakter powszechny — dwie trzecie firm udostępnia swoim pracownikom tę możliwość. Pozycja Polski w europejskim rankingu jest imponująca: zajmujemy drugie miejsce, wyprzedzeni jedynie przez Norwegię. Na przeciwnym końcu spektrum znajdują się kraje, w których praca zdalna pozostaje bardziej ograniczona — Chorwacja (45,1 procent) i Serbia (45,7 procent) oferują ją znacznie rzadziej.

Jednak dostępność nie równa się rzeczywistemu wykorzystaniu. Polska sytuacja ilustruje napięcie między tym, co firmy formalnie umożliwiają, a tym, do czego faktycznie zachęcają.

Czy firmy rzeczywiście chcą, żeby pracownicy pracowali z domu?

Mimo że pracę zdalną oferuje dwie trzecie polskich przedsiębiorstw, prawie dwie trzecie z nich jednocześnie aktywnie motywuje pracowników do powrotu do biura. To pozorna sprzeczność ujawnia rzeczywisty priorytet wielu organizacji: praca stacjonarna pozostaje preferowanym modelem, nawet jeśli infrastruktura do pracy zdalnej istnieje.

Takie podejście odzwierciedla obawy pracodawców. Ponad połowa menedżerów (56 procent) przyznaje, że koordynacja zespołów pracujących z różnych lokalizacji stanowi dla nich wyzwanie. Trudność w nadzorze, komunikacji i budowaniu kultury organizacyjnej to najczęściej wymieniane przeszkody.

Gdzie faktycznie pracują Polacy?

Rzeczywisty obraz pracy w Polsce pokazuje, że większość zatrudnionych spędza czas głównie w biurze. Mniej niż jedna piąta pracowników pracuje stale z domu, co sugeruje, że praca w pełni zdalna pozostaje niszowym modelem. Natomiast znaczna grupa — prawie 40 procent — łączy pracę biurową z elementami zdalności, pracując z domu co najmniej jeden dzień w tygodniu.

Warte uwagi jest, że zaledwie 14 procent pracowników pracuje zdalnie przez pięć dni tygodniowo, mimo że teoretycznie mogliby to robić. To wskazuje, że nawet gdy pracodawca nie nakłada formalnych ograniczeń, pracownicy sami wybierają mieszany model.

Co chcą pracownicy: więcej elastyczności czy status quo?

Preferencje pracowników rozkładają się na trzy wyraźne grupy. Ponad połowa (53,8 procent) jest zadowolona z obecnego poziomu pracy zdalnej i nie chce zmian. Jednak znaczna mniejszość — prawie jeden na trzech pracowników (31 procent) — pragnie pracować zdalnie częściej. Zaledwie 15,2 procent pracowników chciałoby zmniejszyć liczbę dni pracy z domu.

Ta asymetria jest ważna: chęć większej elastyczności przeważa nad pragnieniem powrotu do biura, ale nie stanowi opinii większości. Sugeruje to, że polska siła robocza jest podzielona, a nie jednolicie nastawiona na pracę zdalną.

Jak firmy ustrukturyzowały pracę hybrydową?

Większość polskich firm (71,6 procent) nie pozostawiła pracy hybrydowej bez reguł. Pracodawcy określili konkretne zasady dotyczące liczby dni spędzanych w biurze. To wskazuje na dojrzałość podejścia — firmy nie pozwalają na całkowitą elastyczność, lecz ustalają ramy, które ułatwiają planowanie i zarządzanie.

Co to oznacza dla polskiego rynku pracy?

Polska znajduje się w fazie przejściowej. Infrastruktura do pracy zdalnej jest dostępna i rozpowszechniona — plasuje nas to wśród liderów europejskich. Jednocześnie rzeczywista praktyka pozostaje głęboko zakorzeniona w modelu biurowym. Pracodawcy, choć oferują elastyczność, jasno sygnalizują, że biuro to wciąż centrum operacyjne.

Dla pracowników oznacza to, że choć praca zdalna jest dostępna, nie powinna być traktowana jako gwarancja pełnej autonomii. Większość musi liczyć się z wymogiem obecności w biurze przez znaczną część tygodnia. Jednocześnie fakt, że prawie 40 procent pracowników pracuje zdalnie przynajmniej jeden dzień tygodniowo, pokazuje, że hybrydowość stała się normą — nie wyjątkiem.

Dla firm wyzwaniem pozostaje doskonalenie zarządzania w modelu mieszanym. Jeśli połowa menedżerów ma trudności z koordynacją, to sygnał, że potrzebne są lepsze narzędzia, procesy i szkolenia. Polska ma szansę na bycie liderem nie tylko w dostępności pracy zdalnej, ale również w jej efektywnym wdrażaniu.